Zoeken

Sterkk

Fotoreportage Kickoff STERKK.18; een boeiende avond!!

Klaar voor Sterkk.2!

Maar voor we hieraan beginnen, eerst nog een terugblik op de eerste editie. De deelnemers, dr. Chantal Hindryckx en Peak Level vertellen hieronder over hun ervaringen, lees zeker eens mee!

“Ik beleef weer volop plezier aan fietsen” – Christine 

Christine was voor haar diagnose een fervent fietser. Ze nam meermaals deel aan ritten als Mergelheuvelland, Gent-Wevelgem en vele andere. Ook haar vakanties stonden vaak in het teken van de fiets. Helaas stak haar ziekte stokken in de wielen.

“Na mijn eerste chemo reed ik nog éénmaal 100 kilometer met de racefiets, maar daarna lukte het mij niet meer. Ik ben wel zo goed als mogelijk overal naartoe blijven fietsen met de stadsfiets. De oncorevalidatie bracht mij terug wat in vorm, maar vorige zomer was het toch afzien en begon ik de moed wat te verliezen. Ik vroeg me af in hoeverre ik verder nog op mijn racefiets zou kunnen. Toen ik in  december vorig jaar de vraag kreeg om deel te nemen aan Sterkk., heb ik toch wat getwijfeld. Ik had enorm gesukkeld vorige zomer en dan was er in maart ook nog eens mijn reconstructie die ertussen kwam. Mijn vriendin Daphne haalde mij uiteindelijk over de streep.”

Wanneer voelde je dat je progressie maakte?

“Net voor mijn revalidatie in maart. Ik voelde mij goed en dat had ook gevolgen voor het herstel van de reconstructie. Dat verliep zeer goed en na zeven weken zat ik terug op de fiets onder begeleiding van Peak Level. Ik heb veel momenten van twijfel gehad over de haalbaarheid van de kwarttriatlon door allerlei kleine kwaaltjes waar ik nog mee kamp na de behandeling. Maar onze coaches en iedereen binnen het project Sterkk., vrienden en familie bleven steevast geloven in een goede afloop. En dat kreeg ik uiteindelijk voor elkaar.”

De kwarttriatlon is al even achter de rug. Hoe kijk je er op terug?

“Het was een fantastische ervaring, ik ben terug een level vooruit, maar nog niet op niveau van weleer. Ik beleef wel weer volop plezier aan fietsen. Ik ervaar de voordelen van beweging en wil dit zeker verder aanhouden. Ik heb een 3-daagse fietsvakantie in Limburg gehad en wekelijks ga ik verder fietsen. Meestal alleen, maar ik spreek soms af met lotgenoten of wordt vergezeld door mijn partner.”

Heb je verdere fietsplannen?

“Momenteel overweeg ik om me in te schrijven voor de challenge van Think Pink in mei 2018. Dan fietsen we van Parijs naar Brussel. Ik blijf dus verder bewegen. Fietsen is een levenswijze en die probeer ik zoveel mogelijk te integreren in mijn dagelijkse leven, naast de ritjes met mijn racefiets.”


“De triatlon was een geschenk uit de hemel” – Wendi 

Wendi was één van de drie zwemmers uit het Sterkk.-team. Wendi hield zich graag bezig met sport maar dat viel stil na de geboorte van haar kindjes. Toen ze de draad weer wat oppikte, kreeg ze op haar 38ste verjaardag de diagnose borstkanker.

“Ik volgde de oncologische revalidatie in az groeninge, echt super tof en motiverend. We waren met een groepje van 8 en namen uiteindelijk met vijf deel aan de triatlon.”

Na je revalidatie begon je te lopen, maar staken problemen met je heup en bekken de kop op … Het was ongetwijfeld wat zoeken?

“Zeker. Vorige zomer onderging ik een zware buikoperatie waarbij ook mijn eierstokken werden verwijderd. Het was heel zwaar en ik heb samen met de kinesiste hard aan mijn herstel gewerkt. Het was al de vijfde keer dat mijn buik van links naar rechts werd opengesneden. Ook de gevolgen van de menopauze zijn niet te onderschatten. Ik zat in een serieus dipje. En toen kwam de uitnodiging voor de infoavond voor de triatllon. Een geschenk uit de hemel!”

Dat was de boost die je weer nodig had?

“Absoluut. Ik leerde crawl zwemmen, want dat had ik nog nooit gedaan. De begeleiding en coaching was bovendien top! Ook ontstond er een vriendengroepje uit Sterkk.-zwemmers en zwemmers van az groeninge.”

Ben je blijven zwemmen na de triatlon?

“Ik ben al de hele tijd blijven zwemmen, altijd op donderdag met Delphine van orthovano. En ik nam ook een abonnement in Vosselare put. Daar spreken we nog regelmatig af. Ik kocht me zelfs een wetsuit! Het is dus menens. En er worden zelfs al plannen gemaakt om op zwemvakantie te gaan met een groepje. Ik weet niet of ik nog wedstrijden zal doen, want dat brengt wel wat stress met zich mee. Of misschien toch nog eens in trio, dat zien we nog wel. Het was in alle geval een topervaring en ik ben trots dat ik bij de pioniers van dit project behoor.”


“Draad weer oppikken met wielerclub” – Tine

Tine maakte deel uit van een wielerclub, maar door haar ziekte moest ze helaas aan de kant. Ze had al een elektrische fiets aangeschaft en had haar droom om weer bij de club aan te sluiten bijna laten varen. Dankzij Sterkk. zit ze opnieuw stevig in het zadel.

“Ik lag na de triatlon even stil door rugproblemen, maar fiets nu al weer naarstig. Alleen langs de Leie met muziek in mijn oren, met een Sterkk.-maatje en onderweg een lach en traan. Zalig! Ik probeer binnenkort de draad op te pikken bij mijn vroegere wielerclub. Ik ga een midweek fietsen in de Limburg én schreef me met een Sterkk.-maatje in voor Bike for Think Pink, een vierdaags fietsevenement van Parijs naar Brussel. Gek eigenlijk en ik besef het ook nog niet goed. Maar het wordt wel plezant. Zie wat Sterkk. met ons deed en nog steeds doet! De coaches pepten ons zowel mentaal als fysiek op.”


“Het was niet prestatiegericht: meedoen was belangrijk” – Kris

Kris nam als fietser deel aan het Sterkk.-project.

Hoe heb je je deelname ervaren?

“Het was een zalige ervaring om deel te nemen aan het Sterkk.-project. Het geloof van de coaches in je lichamelijk kunnen geeft een enorme positieve ervaring voor je zelfvertrouwen. Ook het applaus tijdens het parcours, alle waardering voor onze prestatie deed deugd. Bewegen helpt om de vermoeidheid van de chemo aan te pakken. Het was niet prestatiegericht: meedoen was belangrijk. En zo moet het blijven.”


“Ik geniet echt van fietsen” – Els

Els was altijd al een loper. Vooral het sociale aspect ervan vindt ze enorm belangrijk. Zij liep al enkele marathons en “strompelde” zelfs een halve marathon in Zwitserland.

“Ik heb er vijf uur over gedaan en het was vooral een mentale prestatie. Ik had dit enkele jaren voordien ook gedaan, en wilde dat nog eens opnieuw doen. Op de berg heb ik geprobeerd om er mijn ingreep, chemo en radiotherapie achter te laten.”

Binnen het Sterkk.-project was je aanvankelijk ingeschreven als loper, maar je schakelde uiteindelijk over op fietsen?

“Mijn lijf wilde niet mee. Mijn voeten en knie vroegen om rust en dat is natuurlijk moeilijk als je wilt opbouwen. Ik was ongeveer weer vijf kilometer aan het lopen en dacht dat opbouwen tot tien wel zou lukken. Peaklevel is een echt superteam en ze verdienen een heel grote pluim. Coach Tim heeft geprobeerd alles goed te doseren, mijn schema werd aangepast en in moeilijke momenten is hij altijd in mijn mogelijkheden blijven geloven. Ik heb dan (vrij laat) gevraagd om te mogen fietsen in plaats van lopen en we hebben nog een extra team gevormd. Ik heb me aangesloten bij de fietsers en ik moet zeggen dat ik echt geniet van het fietsen.”

Wat maakt fietsen zo bijzonder?

“Ik ken er echt van genieten en kan het ook alleen doen, hetgeen me bij lopen om een of andere reden nooit lukte. Het probleem met fietsen is natuurlijk wel de tijd die je er aan moet spenderen, het weer en de technische problemen die kunnen voorkomen. Bij regenweer is fietsen toch gevaarlijker en in panne vallen is natuurlijk ook niet leuk.”

 

Hoe kijk je achteraf terug op Sterkk.?

“Ik ben super dankbaar dat ik aan dit project heb mogen deelnemen en als er volgend jaar opnieuw zo een project is, zouden we als ‘ervaren Sterkkers’ wel af en toe eens kunnen meefietsen/lopen. Ik heb via het project nieuwe mensen leren kennen en ook dit bondgenootschap doet weer deugd. Ik vond het ook heel fijn om de workshops rond mentale veerkracht en voeding te krijgen.”

Hoop je op een vervolg?

“Ik zou het fijn vinden mocht er ergens een fietsgroepje gevormd worden. We zullen nog eens moeten overleggen. Misschien komen we samen met anderen wel tot één of ander initiatief.”


“Volgend jaar wil ik deelnemen aan de 10 miles” – Leen

Leen was één van de lopers binnen het project. Zij kijkt tevreden terug.

“Het project Sterkk. is voor mij een heel positieve ervaring geweest.”

Hoe verliep je training?

“Voor mij is het trainen om 10 kilometer te lopen vrij vlot verlopen. Ik had wel af en toe last van mijn achillespees, maar kon toch verder trainen. Bij de start van het project kon ik wel al een 4-tal km lopen, als je van nul moet beginnen is het wel moeilijk om die 10 kilometer te halen denk ik. Het is mijn doel om volgend jaar eens mee te doen aan de 10 miles.”


“Ik hou een goed gevoel over aan fietsen” – Rik

Rik kreeg de smaak van het fietsen te pakken.

“Normaal ga ik tweemaal per week gaan fietsen en probeer ik telkens een rit van 50 kilometer te rijden. Eén vlakke en één heuvelachtig. Ik probeer ook om eens een route van de club mee af te werken. Door Sterkk. heb ik de smaak van het fietsen te pakken en ik hou er telkens een goed gevoel aan over.”


“Ik kijk al uit naar het tweede deel” – Jo

Voor Jo was het Sterkk.-project een hele ervaring.

“De voorbereiding op het fietsen, de interessante workshops, het samenhorigheidsgevoel, de groepstrainingen: het was super! Ik ben het ganse team enorm dankbaar om de moeilijke periode met een leuke uitdaging te mogen ‘afronden’. Dankzij dit project heb ik er een nieuwe hobby en uitdaging bij.”

Zou je een vervolg zien zitten?

“Absoluut. Ik kijk al uit om samen te sporten en iedereen terug te zien.”

Ben je blijven sporten na de triatlon?

“Ik heb de geleende fiets van Think Pink aangekocht omdat ik wil blijven fietsen. Mijn volgende doel is al gesteld: ik doe in het weekend van Hemelvaart 2018 mee aan de Challenge van Parijs naar Brussel georganiseerd door Think Pink. Ik vertrek samen met enkele collega’s en ook een fietsvriendin van het project Sterkk.”


“Hopelijk kunnen er de volgende jaren nog velen genieten van dit initiatief” – Jan

Jan nam het looponderdeel voor zijn rekening. Ook nu loopt hij nog minstens 3 keer per week.

“Maar wel niet meer zo intensief als voor de wedstrijd. Misschien neem ik ooit wel nog eens deel aan een wedstrijd, maar dan wel niet meer tijdens de zomer. De hitte was een extra belasting voor mij.”

Hoe blik je terug op Sterkk.?

“Het was een mooi initiatief waarbij de coach en de medesporters je enorm motiveren. De opbouw van de sportieve prestaties gebeurde op een verantwoorde manier. Je voelt je echt fysiek verbeteren en dat zorgt voor een enorme boost. Het is een super initiatief waar hopelijk nog vele deelnemers kunnen van genieten de komende jaren.”


“Ik wil blijven zwemmen” – Veerle

Veerle dook op 18 juni het water in. Sindsdien blijft ze nog frequent zwemmen.

“Samen met de zwemmers maakten we een doorstart na de triatlon. We zwemmen vaak met de andere deelnemers van Sterkk., meestal in open water. De meesten onder ons kochten al een wetsuit, dus het is wel de bedoeling om in open water te blijven zwemmen. Ikzelf was voor het project al behoorlijk actief aan het sporten, waaronder lopen. Ik ben zeer blij dat ik kon deelnemen aan Sterkk. en sluit niet uit dat ik in de toekomst nog eens aan een wedstrijd zal deelnemen.”


“Stok achter de deur om te blijven sporten” – Fanny

Fanny had net haar oncorevalidatie achter de rug toen ze een dag later aan haar eerste zwemtraining begon.

“Zo had ik een stok achter de deur om te blijven sporten, hoewel ik elke dag probeer te bewegen. Ik wandel en fiets hoofdzakelijk. Wandelen bleef ik trouwens intens doen tijdens mijn chemobehandelingen. Ik legde afstanden af van soms wel 15 kilometer, zelfs tijdens zware AC-behandelingen.”

Hoe kijk je terug op Sterkk.?

“Ik vond het een super ervaring en ben zeer blij dat kon deelnemen aan het project.”

Zou je een nieuwe deelname zien zitten?

“Volgend jaar zou ik zeker opnieuw willen deelnemen. Daarvoor zal ik wel moeten blijven trainen in de winter, al vind ik het doorgaans niet zo leuk om naar een zwembad te trekken op koude winterse avonden. Er zijn ook al plannen om volgende zomer met drie zwemmers, ex-patiënten en nog enkele sponsors die met ons mee zwommen op zwemvakantie te gaan naar het buitenland.”


“Onze groep steunde elkaar” – Anja

Anja leerde dankzij coach Karl en dr. Hendrickx crawl zwemmen. Ze overwon haar angst voor water, maar moest op 18 juni helaas verstek geven.

“De week voordien trainden we in Vosselare put. Ik kampte toen met een hevige blaasonsteking, moest zware antibioteca slikken en was de donderdag nog in behandeling met pertuzumap en herseptine. Gevolg was dat ik tot twee dagen erna enorm moe was. Ik probeerde toch om mee te trainen ondanks de hevige pijn en krampen tijdens de laatste 200 meter. Eindresultaat: mijn bovenste en onderste spieren waren volledig verkrampt, een peesverrekking achter de knie en mijn achillespees was net niet gescheurd. Na vier weken rust en kinesitherapie kon ik opnieuw zwemmen.”

Ben je van plan om toch je kansen te wagen tijdens een sportevent?

“Dat zit er niet meer in. Ik zwem alleen nog om in beweging te blijven en te genieten van het water. Ook de energie die ik krijg tijdens het zwemmen is een motivatie. Het was een leuke ervaring en ik ben blij dat ik nu weet waar ik moet op letten tijdens het zwemmen. Dankzij de persoonlijke begeleiding heb ik mijn techniek kunnen verbeteren. Nu kan ik er dubbel zoveel van genieten, en ik zal iedere week mijn ontspanning verder zetten.”


“Enorm blij dat ik deelname” – Caroline

Caroline trok op 18 juni haar loopschoenen aan tijdens de triatlon. Ze kreeg in 2010 te horen dat ze borstkanker had en bleef na haar behandeling in 2011 verder lopen.

“Voor de diagnose sportte ik wel al wat, maar niet zo uitgebreid. Via de oncorevalidatie ben ik beginnen met lopen. Zo kreeg ik via kinesist Daphné informatie over het Sterkk.-project. Ik besliste om deel te nemen en me te laten begeleiden.”

Op 18 juni was het heel warm. Niet evident om dan te lopen?

“Absoluut niet, ik denk dat ik nog nooit zo heb afgezien tijdens het lopen. We waren als laatste aan de beurt en moesten dus even wachten om te kunnen vertrekken. Bovendien heb ik me wat miskeken op andere lopers die voor een goede tijd gingen. Na een kwartiertje begon ik het al serieus te voelen. Maar achteraf ben ik enorm blij dat ik deelnam.”

Ben je na de triatlon blijven lopen?

“Zeker. Ik loop zo’n drie keer per week. In het weekend kan dat al gauw meer dan een uur zijn, en in de week 40 tot 45 minuten. Ik maak deel uit van Baanbrekers, een groepje lopers met een oncologisch verleden. Elke maandag en woensdag gaan we samen lopen. Het is een goede motivatie, want als je alleen op pad gaat, durf je al eens uit te stellen.”


“De vriendschappen, het mentaal aansterken en de zin om te sporten dat het Sterkk.-project heeft verwezenlijkt: daar draait het om.” – dr. Chantal Hindryckx

dr. Chantal Hindryckx van az groeninge is één van de bezielers van het project en zal ook haar schouders zetten onder de nieuwe editie. Hoe blikt zij terug op de allereerste editie van Sterkk.?

“Met een heel warm en goed gevoel. Wat me vooral deugd doet, is te horen dat heel wat deelnemers nog steeds aan het sporten zijn. En dat was waar het uiteindelijk om te doen was: hen opnieuw goesting doen krijgen! De deelname aan de triatlon was natuurlijk fantastisch, en daar werkten we ook naartoe. Maar of iemand nu de vlugste of traagste tijd had, dat is van geen belang.”

Wat was het belang van de begeleiding?

“Wij hebben de kandidaten vooraf goed gescreend, want ze hadden natuurlijk een zeer zware behandeling achter de rug. Ook de mensen van Peaklevel waren gebriefd dat het hier niet om topsporters ging, waar ze meestal mee werken. We kozen ook voor sporten die makkelijk kunnen beoefend worden, zelfs na de triatlon. Lopen, zwemmen en fietsen zijn zeer toegankelijke sporten.”

Welke momenten zijn je meest bijgebleven?

“Dat zijn er eigenlijk heel wat. Uiteraard was de triatlon zelf natuurlijk een hoogtepunt omdat we er al die maanden naartoe hebben gewerkt, maar weet dat het niet altijd rozengeur en maneschijn was. Alles ging niet altijd over een leien dakje en heel wat deelnemers hebben echt diep gezeten. Maar dankzij de goede begeleiding en teamspirit zijn zij ook over die moeilijke momenten heen kunnen komen. Ik herinner me vooral dat tijdens de eerste sessies de deelnemers nogal weigerachtig waren en nooit konden geloven dat ze dit verhaal tot een goed einde zouden kunnen brengen. Het was een lange weg, met vallen en opstaan, maar het is uiteindelijk toch gelukt. Ik zou cijfers kunnen geven over de individuele prestaties, maar die zijn helemaal niet van belang. Naast het in orde brengen van de fysiek van de deelnemers, was het misschien zelfs nog meer de uitdaging om hen ook mentaal weer sterk te maken. Het één is onlosmakelijk verbonden met het ander. Het mooie, zelfs unieke wat het Sterkk.-project heeft verwezenlijkt zoals vriendschappen, zin om te sporten … daar draait het om. En cijfers zijn maar cijfers. Het is nooit onze bedoeling geweest om records te breken.”

Heb je nog veel contact met de deelnemers?

“Zeker. Wij hebben een Whatsapp-groepje waar heel regelmatig foto’s op gepost worden. Ik zag dat velen ook op vakantie hebben gesport, zoals zwemmen in open water. Zulke vakantiefoto’s toveren meteen een glimlach op mijn gezicht. Echt hartverwarmend. En heel wat deelnemers gaan nog samen sporten. De sponsors hebben ook een terugkom-moment voorzien en er worden zelfs al plannen gemaakt om een reis te maken om in open water te gaan zwemmen. Je ziet, het is niet gestopt met de triatlon.”


“Iedere atleet twijfelt wel eens aan zichzelf” – Karl

Karl en zijn team van Peaklevel begeleidden de deelnemers van Sterkk. Aan de hand van trainingen, schema’s en coaching stoomden zij de atleten klaar voor de kwarttriatlon.

Hoe ervoeren jullie het traject om ex-kankerpatiënten te begeleiden?

“Het was een prachtige ervaring. Eigenlijk was alles heel gelijkaardig aan wat we anders doen met atleten die niet met deze ziekte te maken hebben gehad. Eerst en vooral werkt iedereen naar een bepaald doel, in dit geval de triatlon, en daar moet je dan op focussen en voor trainen. Wat we wel merkten, is dat de deelnemers enorm gemotiveerd waren.”

Naast fysiek werk, kwam er ongetwijfeld veel mentale coaching aan te pas?

“Zeer zeker, maar dat is ook gelijkaardig met wat we anders doen. Elke atleet heeft zijn twijfels. Kan mijn lichaam de inspanning aan? Gaat het mij lukken? Het is aan ons om de mensen op te peppen.”

Welk gevoel hadden jullie op 18 juni?

“Wij waren enorm trots op de deelnemers. Zij waren echt enorm gemotiveerd toen ze aan het project begonnen. Hun lichaam had hen in de steek gelaten en met de nodige inzet hebben zij een fantastische prestatie neergezet. We waren blij dat we hen hebben kunnen begeleiden en helpen. Ook voor het vervolg van Sterkk. gaan we er met de nieuwe deelnemers opnieuw volop voor.

Christine op WTV!

Mooie getuigenis van Christine in ‘voor mekaar’ van Focus WTV over haar deelname aan #sterkk.

Bekijk hier de getuigenis

Doe jij mee aan ‘Sterkk.2018’?

Op 18 juni 2017 namen 21 ex-kankerpatiënten deel aan de kwarttriatlon in Kortrijk binnen het project ‘Sterkk.’. We zetten dit project verder en starten binnenkort met een nieuwe groep. Interesse om deel te nemen? Of ken je misschien iemand?

Deel deze link.

Reportage 18 juni online

Mooi verslag van de kwarttriatlon!

Nog meer foto’s …!

In beeld

’n plume in je gat, een aai over julder bolleke

Lachte mij een kriek toen een collega maandagmorgen zei dat door de helse hitte de paardenkoetsentocht in Waregem zondag niet doorging en het hele triatlongebeuren in Kortijk wel.

Het was een lange, vermoeiende dag, vol indrukken, wat schrik voor het onbekende en de hitte. Het was lang wachten tot het startschot gegeven werd. Coach Jeroen had nog zo gezegd dat we kalm moesten starten. Als voorbij zoevende kogels vlogen de échten ons voorbij en hupsakee de Sterkkgirls vlogen als labradors mee (in ’t begin hé). Go with the flow…. Sommige échte koersten aan 40 km/u. Ik had een gemiddelde van 20.5 en na lus 1 reed er zo’n vlammende sigaar al de wisselzone in. Bijna was ik als een kuddedier hem gevolgd.

Algauw hadden we de weg voor ons alleen, maar gesteund door heel veel supporters, spandoeken, waterpistooltjes, megafoon en aanmoedigende woorden van de  buurtbewoners (die blijkbaar weet hadden van het ‘sterkk’-project) konden alle Sterkk-lotgenoten dé kers op hun taart zetten.

Elk op zijn manier en met heel veel respect voor elkaar.

Ik zou zeggen : “n plume in je gat”…. maar comfortabel is dat niet. Dus een aai over julder bolleke, blijf bewegen, sporten en houden van het leven en onderhoud de contacten.

Aan allen van a tot z, die ons droegen in dit project, een superdikke merci.

Jullie zijn goud waard en kleuren onze toekomst !

Sportieve groet,

– door tine –

 

Reportage op FocusWTV

Videoreportage deelname kwarttriatlon

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑